Dziś są Walentynki. Nigdy dotąd nie sądziłam, że można spędzic ten dzień samotnie czując się szczęśliwym. Do tej pory samotne walentynki kojarzyły się ze smutkiem.W tym roku jest jednak inaczej.Za chwilę wychodzę z domu i idę do pracy. Czeka mnie dzień spędzony w towarzystwie ludzi, z którymi dobrze się czuję.Po pracy znajomi wyciągają mnie na imprezę, nie chcą zostawić mnie samej w obawie, że dopadnie mnie chandra. Idę z nimi, choć dobrze wiem, że ich obawy i tak są dla mnie bezpodstawne.No cóż, czeka mnie dzień pełen wrażeń.Życzę wszystkim zakochanym, by nie ograniczali się nawzajem, żeby potrafili żyć ze sobą nie zabierając tej drugiej osobie wolności. Bo wolność leży w naturze człowieka.
Cofnelismy sie o 5 miesiecy. W zasadzie moze nawet o wiecej, bo takiego balaganu to nie bylo nawet jak jeszcze nie mieszkalismy. Zainteresowanych zapraszam do albumu, gdzie jest pare zdjec ze stanu remontowego.
Za to po powrocie do domu – jaka niespodzianka! Tata Rafal wykazal sie nieslychanie, doprowadzajac wiekszosc pomieszczen do stanu sprzed inspekcji.
Nie mam dzis weny, bo trudny dzien w pracy. Moze wiecej pojawi sie w weekend.
Czuje sie juz znacznie lepiej. Troszeczke mam jeszcze katar i mnie kaszle ale czuje sie juz duzo lepiej. To mnie cieszy:)
Wydawalo mi sie ze mama sie pogodzila z ciaza… ale tak nie jest. Znowu krzyczala ze zmarnowalam zycie, ze Michal nie nadaje sie na jej ziecia , ze co jak sie soba znudzimy i ja dostane panna z dzieckiem, bez szkoly, studiow i pracy cale zycie na ich utrzymaniu! Ze ona nie widzi za rozowo mojej przyszlosci, ze jak mozna wpasc gdy sie ma 17 lat…
Ja wiem ze ona to wszystko mowi bo sie o mnie boi ale jest mi przykro.
Hmm,dlaczego dni na ulopie tak sie nie wleką jak przed?Widze siebie jakbym poprostu pełzła do oazy na pustyni:)Taki zawsze mam obrazek siebie jak czekam na urlop:)jeszcze troche i wloność.Denerwują mnie błachostki a to oznaka,że sie wypalam.
Czeka mnie jutro miły wieczór:)Przynajmniej mam taką nadzieje.Chyba,że znowu coś”komuś”wypadnie i będe sama jadła swoją kolacje.
I dlaczego człowiek tak sie stara?Wygląd,kolacja,miła atmosfera.A to wszytko może prysnąć jak bańka mydlana przez jedno słowo-”zrozum,praca”.No,dwa słowa:)
Wielki kryzys omija Polskę dość szerokim łukiem, a mimo to sytuacja na rynku pracy wcale się nie polepsza. Wręcz przeciwnie – stopa bezrobocia, szczególnie wśród studentów, drastycznie rośnie. Od dwóch miesięcy usilnie staram się gdzieś “zahaczyć”. Co prawda to ja zrezygnowałam z zajmowanego stanowiska, a nie pracodawca za mnie, ale i tak zakorzeniło się we mnie poczucie ograniczonej wartości. Za mną dwa lata przepracowane w trzech instytuacjach, we mnie ogromna motywacja do działania pro publico bono, a przede mną kosmiczna czarna dziura. Zaczynam w niebezpiecznie szybkim tempie tracić wiarę w siebie i we własne możliwości. Poza tym czuję się – delikatnie mówiąc – niekomfortowo, kiedy przebywam wśród osób aktywnych zawodowo. Mam wrażenie, że moja sytuacja, której konsekwencją jest utrata tzw. płynności finansowej, jest dla nich nie-do-zrozumienia. Zaczynam utwierdzać się w przekonaniu, że “bezrobotny” znaczy “gorszy”. Czy w dzisiejszych czasach brak pracy oznacza wyłączenie poza nawias społeczeństwa? Czy student, który dopiero wkracza w PRAWDZIWE życie, jest z góry skazany na niepowodzenie podczas rekrutacji pracowników? Czym tak naprawdę kieruje się pracodawca przy kompletowaniu kadry? Dlaczego studentom proponuje się najczęściej dorywcze prace fizyczne, traktując ich jak przedstawicieli gorszej kategorii? Bez przerwy nurtują mnie te i wiele innych pytań. Chcę rozwinąć skrzydła i zdobyć doświadczenie zawodowe, jednak zbyt wygórowane i niedostosowane do charakteru pracy wymagania blokują mi drogę do szczęścia. My, studenci, mamy parcie na pracę przydatną, czyli taką, która pozwoli nam zrozumieć teorię poprzez praktykę. Jednak w wielu firmach w dalszym ciągu funkcjonuje stereotyp młodego człowieka, który nadaje się tylko do parzenia kawy i biegania do sklepu po słodkie bułki. Kwestia wynagrodzenia – zdarza się, że nie osiąga ono progu najniższej krajowej stawki. Jestem w pełni świadoma tego, że student nie ma prawa zarabiać kokosów, bo ich sobie jeszcze nie wypracował, ale 5 czy 6 zł/h to gruba przesada. I jeszcze jedno: w wielu zakładach pracy stosowany jest zdecydowanie za długi okres próbny i do tego w nieodpowiedniej formie. Przełożeni są zbyt bierni w badaniu predyspozycji nowych pracowników i zaczynają na nich naciskać właściwie dopiero pod koniec tradycyjnych już 3 miesięcy. Brakuje prac wdrożeniowych, studentów rzuca się zazwyczaj na głęboką wodę, wyposażając ich w kompetencje pracowników z dłuższym stażem, co nie zawsze okazuje się strzałem w dziesiątkę. Najlepszym rozwiązaniem w tej sytuacji byłby system studencki nastawiony w okresie próbnym nie tyle na korzyści firmy, co na dokładne przeszkolenie ”świeżynek” 
Mam WIEEELKĄ nadzieję, że wkrótce wśród pracodawców zaobserwujemy coś na kształt pospolitego ruszenia, które wpłynie jak najbardziej pozytywnie na pracowniczy status każdego studenta…
Z dedykacją dla posiadacza głowy żyrafy.
Tak. Sprawdzam pocztę codziennie, wyćwiczył Pan we mnie ten nawyk. Jak bardzo ważne są listy? Zależy. Jak dużo prawdy w sobie mieszczą? Też zależy, ja jednak skłaniam się ku stwierdzeniu, że z biegiem czasu każdy z nich traci na autentyczności.
Jakiś czas temu przeczytałam w internecie artykuł: “Prawie 80 proc.pracodawców ma problemy ze znalezieniem pracowników”
(źródło: http://mojafirma.infor.pl/aktualnosci/88182/Prawie-80-proc-pracodawcow-ma-problemy-ze-znalezieniem-pracownikow.html .
Zapowiada się interesująco, a nawet intrygujaco. Bo moje zdanie jest całkiem odmienne. Podobno przeprowadzono badania wśród pracodawców i tu cytat: “79,4 proc. pracodawców ma problemy ze znalezieniem do pracy chętnych i odpowiednio wykwalifikowanych pracowników – wynika z ankiety Business Centre Club przeprowadzonej we wrześniu wśród pracodawców-członków BCC”.
NEWS absolutny do obejrzenia i poszukania wszedzie gdzie tylko mozna !
KONIEC Z DYKTATURA SZCZUPLYCH rozmiar 38- 40 NIECH ZYJA OKRAGLE!
wyszedl w koncu magazyn dla okraglych z fajnymi ciuchami i fajnymi modelkami , zreszta same/i ocencie.
Myślałam jeszcze jakiś czas nad tym wszystkim. W sumie cieszyłam się z tego, że Patric zerwał z Kate, ale jeśli rzeczywiście ona tak cierpi to raczej psuje mi to jeszcze bardziej humor. Muszę jutro zrobić tak jak mi kazał Pat. Wzięłam jeszcze szybki prysznic i położyłam się spać.Rano obudziłam się przeklinając w duchu. Przez moje lenistwo i ,,spacerek” nie nauczyłam się na klasówkę z Angielskiego pani Snowst nie będzie zadowolona…. Kiedy weszłam do kuchni znalazłam karteczkę: Dzisiaj późno wrócimy. Jedziemy z twoim ojcem i Jamiem po pracy na zakupy. Obiad w lodówce. Całuję mama.Super, przynajmniej jak wrócę będę mieć spokój. Spojrzałam na zegarek. Była już 7.45. Miałam być na 8.00. Cóż będę musiałam biec.Kiedy dotarłam już do szatni spotkałam tam Michela.-Hej, dzisiaj po szkole idziemy na te górki za miastem. Chcesz jechać?- No nie wiem…Kto jeszcze jedzie?-To taki wypad klasowy.-Wiesz bardzo chętnie bym tam pojechała.-To super. To jeszcze później ci powiem co i jak.-Ok.Właśnie zadzwonił dzwonek i pobiegliśmy do klasy na WOS. Na szczęście nie spóźniliśmy się. Wszyscy wchodzili do klasy kiedy przybiegliśmy.Usiadłam w mojej starej ławce, którą dzielę z Kate. Wszyscy weszli ale Kate dalej nie było. Pomyślałam, że może się spóźni ale do końca lekcji jej nie było. Po trzeciej lekcji podszedł do mnie Patric.-Myślisz, że to przeze mnie jej nie ma?-Nie mam pojęcia.-Mogłabyś zajść do niej? Słyszałem, że chcesz jechać z nami na górki więc porozmawiam z Michelem może przeniesiemy na późniejszą porę, ale proszę pomóż mi.-Dobrze, dobrze. Pójdę do niej. Tylko nie panikuj ok?-OK. Dzięki nie wiem dlaczego cały czas się zgadzasz na moje głupie pomysły, ale chwała ci za to.-uśmiechnął się do mnie promiennie-Jak to nie wiesz? Jesteś moim najlepszym przyjacielem-i nie tylko , ale to już zatrzymałam dla siebie.Na następnej przerwie podszedł do mnie Michel i powiedział, że wyjeżdżamy z pod szkoły o 15.Dzisiaj miały być skrócone lekcje i kończymy o 13. Więc mi to bardzo pasowało.Wysłałam sms do mamy z powiadomieniem gdzie będę.Po lekcjach poszłam prosto do domu Kate.Otworzyła mi ona we własnej osobie. -Hej! Dlaczego nie było cię w szkole?- spytałam. Kate nie wyglądała za dobrze. Szkliste oczy, wypieki na twarzy. Wyraźnie była chora.-Troszkę się rozchorowałam-weszłyśmy do jej przestronnej kuchni-Pewnie masz temperaturę?-Tak i to wysoką.-Masz mi coś do powiedzenia?-spytałam. Musiałam przecież uspokoić Patrica.-Wiesz…Jesteś moją najlepszą przyjaciółką……bo ja wczoraj…bo Patric wczoraj-zacięła się. Pozwoliłam jej spokjnie ogarnąć myśli.-Patric wczoraj ze mną zerwał-powiedziała. Oczy jej zawilgotniały.-Jeszcze nigdy jakiś chłopak zerwał ze mną pierwszy! Zawsze ja to robiłam kiedy mi się nudził- acha więc o to chodziło-Wiesz jakie znam dobre lekarstwo na twoje zmartwienia? Nowy mega przystojny chłopak? Może Michel? On jest w porządku.-Taa, on mógłby się nadawać- do końca mojego pobytu u niej rozczulała się jakie to słodkie dołeczki na twarzy ma Michel itp.Wyszłam od niej z radością. Och, ona była taka płytka!Pod szkołą czekało ok. 8 osób.-To tylko tyle nas jedzie?-Tak-odezwał się Patric- wszyscy wykręcali się jakimiś wyjazdami itp.-To możemy już chyba iść na przystanek, co?- Spytała Anne. Jedna z licznych rozchichotanych dziewczyn z naszej klasy.-Tak, chyba tak-powiedział Michel.Kiedy dojechaliśmy już na te górki, wybraliśmy największą i zaczęliśmy zjeżdżać.Obudziły się w nas małe dzieci. Z krzykiem zjeżdżaliśmy po stromych górkach.Kiedy wszyscy byliśmy już mokrzy zaczęliśmy się obrzucać śnieżkami. Ktoś zapewne Michel zepchnął mnie na Patrica, a Patric razem ze mną zleciał z górki. Kotłując się wirowaliśmy razem. Nie powiem żebym protestowała, był tak blisko…Zjechaliśmy za wielką zaspę. Nie było nas zupełnie widać kiedy się zatrzymaliśmy.Patric leżał nade mną i patrzył się na mnie. Oboje wybuchnęliśmy śmiechem, ale żadne z nas nie wstawało. Kiedy przestaliśmy chichotać Patric spojrzał mi w oczy. Długo, długo tak patzył a potem jego twarz zaczęła się powoli przybliżać do mojej. Kiedy był może kilka milimetrów nade mną zatrzymał się a ja zobaczyłam w jego oczach iskierki.Potem wpił się swoimi wargami w moje.
Gabrielle Bonheur Chanel ( ur. 19.08.1883 r. – zm. 10.01.1971 r. ) przez prawie sześć dziesięcioleci wywierała ogromny wpływ na paryski świat mody.Mając 20 lat zatrudniła się jako szwaczka w Moulins w sklepie ze strojami ślubnymi, ubrankami dla dzieci oraz odzieżą dla kobiet.W roku 1913Chanel otworzyła butik przy rue Goutaut w normandzkim kurorcie Deauville, w którym prócz kapeluszy, zaczęła sprzedawać ubrania o fasonach inspirowanych modą męską oraz strojami sportowymi.W 1936 r. Chanel została zarejestrowana jako projektantka mody i pod numerem przy 31 na rue Cambon w Paryżu otworzyła swój najsłynniejszy dom mody.Rok później zapragnęła by kobiety nosiły jej perfumy. Poprosiła Ernesta Beaux o stworzenie wyjątkowego zapachu. ‘Chcę, aby pachniały kobietą’ powiedziała. Coco wybrała próbkę opatrzoną numerem 5.W roku 1925 Chanel wraz z takimi sławami jak Patou, Lanvin czy Boulanger uczestniczyła w Międzynarodowej Wystawie Sztuk Dekoracyjnych w Paryżu, na której to zademonstrowano po raz pierwszy nowy kierunek w sztuce dekoracyjnej Art. Deco. Głównym celem tego stylu było przystosowanie projektowania do warunków produkcji masowej. Ulegając temu trendowi La Grande Mademoiselle zaprojektowała i wylansowała w roku 1926 słynną ‘ little black dress’, która przez ‘Vogue’ została nazwana ‘Chanel’s Ford’. Owa ‘mała czarna’, która wkrótce stała się wieczorowym uniformem kobiet to sięgająca do kolan, pozbawiona ozdób sukienka bez kołnierza z długimi, prostymi rękawami wykonana z czarnego krepdeszynu. Sprawiła, że czarny uznawany dotąd za kolor żałoby został uznany za elegancki i modny. Kolekcja Chanel z roku 1929 to pierwsza kolekcja mody sportowej XX w. Pojawiają się w niej modele unisex wełnianych szalów i czapek, które idealnie nadają się na narty oraz wełniane spodnie i śniegowce.Modne ubrania stawały się coraz dostępne nie tylko dla śmietanki towarzyskiej. Na wystawie w roku 1932 pokazała kolekcję biżuterii wykonanej z metali szlachetnych i prawdziwych drogocennych kamieni. Jej bransoletki i naszyjniki wywołały niemałe zamieszanie. Potem często mieszała sztuczną i prawdziwą biżuterię nosząc ją nawet do strojów sportowych. Gdy rozpoczęła się II wojna światowa wycofała się z życia zawodowego.2. lutego 1954 r. Mademoiselle nie mogąc znieść bezczynności ponownie otworzyła swój paryski salon. W nowej kolekcji znalazł się tweedowy kostium będący kontynuacją jej idei z lat 20 -tych i 30 – tych. Krótki rozpinany żakiet miał brzegi obszyte kolorową lamówką, rękawy 3, złote guziki z logo ‘cc’, a spódnica sięgała nad kolana.Zmarła w roku 1971 w swym paryskim apartamencie w hotelu Ritz – Carlton.Jednak koncern Chanel to nie tylko dom mody i produkcja tekstyliów, okularów, zegarków i biżuterii, ale także laboratoria kosmetyczne, w którym wciąż powstają nowe zapachy i kosmetyki. Po Ernescie Beaux dla Chanel pracował Henri Robert. To on stworzył Pour Monsieur ( 1955 ) oraz Chanel Nr 19 ( 1970 ). Obecnie kreatorem zapachów marki Chanel jest Jacques Polge, któremu zawdzięczamy takie kreacje jak Antaeus , Coco, Egoiste, Allure , Coco Mademoiselle i Chance . W linii zapachowej powstały też takie kosmetyki jak mydełka, olejki do kąpieli, nawilżające mgiełki do ciała czy mgiełki do włosów. ‘Precision’ to kompletna linia preparatów pielęgnacyjnych Chanel opracowanych w oparciu o najnowszą wiedzę naukową. Chanel stworzył także pełna gamę kosmetyków kolorowych. Dla Dominique Moncourtoisa, długoletniego dyrektora kreacji makijażu Chanel, makijaż to nie tylko paleta kolorów, ale przede wszystkim efekty jaki produkty do makijażu dają na skórze. Sama Chanel za obowiązkowy akcent w makijażu uważała czerwoną szminkę, bez której nie pokazywała się publicznie. Coco Chanel była odważną, inteligentną kobietą, która na zawsze zmieniła oblicze światowej mody czyniąc jednocześnie tworząc ze swego nazwiska jedna z najcenniejszych marek dyktujących światowe trendy w modzie. Coco Chanel była pierwszą projektantką haute couture, która współpracowała z baletem, teatrem i filmem. Do dzisiaj firma Chanel jest członkiem Chambre Syndicale de la haute Couture et du Pret – a – porte.
Subscribe